میثم کیانی

پیش آمده بود جایی توی خانه نشسته باشی و ناگهان صدایی محو توی کوچه بپیچد و تو یادت برود چه کار داشته‌ای می‌کردی و شش دانگ حواست جمع شود تا صدا را تشخیص دهی.نه…مثل اینکه  این روزها پیش نمی‌آید که لابه‌لای سرو صداهای توی کوچه، این کلمه‌ها بپیچند: لحاااااااااف دوزیه‌ه‌ه…  یکدفعه به این فکر می‌کنی که آیا این روزها کسی لحاف می‌دوزد؟!… دوخت لحاف و زدن پنبه‌ها کنج حیاط بماند، اصلا آیا هنوز مادر پدرهایی هستند که بچه های شیطانشان را بترسانند از اشخاصی مثل لحاف‌دوز یا نمکی یا نمی‌دانم یک غول بی‌شاخ‌ ودم دیگر که زهره آنها را بترکاند. کارایی لحاف‌دوز این روزها که همه تشک‌ها و لحاف‌ها ماشینی و پشم شیشه شده چیست؟!… نکند روزی دیگر نباشد!… یادت می آید آن‌روزها حتی فکر اینکه بتوانی یکبار چشم در چشم یک لحاف‌دوز بدوزی هیجانی توی دل و مثانه‌ات ایجاد می کرد، مثال نازدنی… یک صبح تا ظهر سروکله زدن با تفنگها و شمشیر‌های تیزپلاستیکی، سوار بر اسب چوبی مهربان، که می‌توانست بزرگی اتاق را مثل صحرای نوادا برایت بی‌کران و گسترده کند. و خواب بعد ازظهر، بعد آنهمه آتش سوزاندن چه خوب می‌چسبید زیر خنکی کولر، با شکمی سیر… و ناگهان درست وقتی کشیده بودی زیر پتوی خرس‌دار و بالش ابری زیر سرت رام رام بود… یکباره همان صدا می آمد! توی کوچه بود اما طاق‌خانه و درختهای حیاط همزمان می‌لرزیدند: لحااااااااف دوزیه‌ه‌ه… خواسته ناخواسته سرت را می بردی زیر پتو تا مگر خطر رفع شود. شانس می‌آوردی آن زیر هوا به اندازه‌ی کافی بود، و گرنه با توصیفات دیگران از این غول هولناک و البته تصور اینکه یک لحاف دوز تا چه اندازه می‌تواند خطرناک باشد و احتمالا تا حالا چند تا از بچه‌های همان محل را به جرم شیطنت به خاک و خون کشیده ،همه می‌توانستند همان زیر پتو از ترس قبضِ‌ِروحت کنند… خواب بعداز‌ظهر که زهره‌مار بود، ولی با این حال فکر اینکه کسی هست توی کوچه که برایت خطرناک است، تا هنوز و امروز همراهت مانده…اصلا مگر می شود روزی لحاف‌دوز نباشد؟!، اصلا مگر می‌شود بچه ها از چیزی نترسند؟….یادش بخیر… چند وقت پیش مقاله‌ای می‌خواندی که ‌پرداخته بود به انقراض و مرگ زبان‌ها و گویش‌هایی که تا چند ده‌ی آینده اثری از آنها باقی نخواهد ماند مگر در موزه یا همچین جاهایی. این خطر انقراض برای زبان فارسی هم بود! همان موقع توی دلت آرزو کردی که بمیری و آن‌روز را نبینی که زبانی مثل فارسی نابود شود… اصلا چه معنی می دهد که همه دنیا به زبان‌های انگلیسی و فرانسه و چه و چه حرف بزنند و فارسی این وسط جایش خالی شود!… حالا زبان چینی باشد یک حرفی، با چیزی حدود هفتاد هشتاد هزار صدا و آوا برای خواندن و نوشتن چکار می‌شود کرد؟!…فارسی و لحاف‌دوزی اما حکایت دیگریست… اگر این زبان با خیلی چیزهای دیگر منقرض شوند، راستی چه بلایی سر ما خواهد آمد؟!… دنیا بدون لحاف دوز چه شکلی می‌شود؟!  آنوقت بچه ها را باید از چه ترساند؟!… لابد از آدم فضایی!!!… چه کسی باور می‌کند تمام ترس کودکی‌ات از دو چوبه درخت ازگیل بوده و یک موشه و چند دسته نخ چلوار و سوزن و دوچرخه ای خورجین‌دار که از کوچه‌های این شهر می‌گذشته!…چه چیزی برایشان خواهد ماند که مثل تو روزی بنشینند و از تلخی‌ها و شیرینی‌هایش حرفی بزنند و بنویسند… با کدام زبان بیگانه؟… یک نفر به من بگوید این روزها آدم‌ها از چه چیزی بیشتر می‌ترسند؟ از بودن لحاف‌دوز یا نبودن زبان فارسی؟!

از احوالات این روزها و این کرختی بهاری که خیلی هم تعریفی نیست،و البته این قطره های باران که نم نم می‌بارد در بالکن و شره‌‌هایش می‌ماسد بر شیشه‌ها و نخوتی کهنه را در آدم بیدار می‌کند. بانو با فنجانی قهوه می آید. طبق معمول لبخند کجی تحویلش می دهی و او از راه آمده بر می گردد و دوباره در تنهایی به کلمه‌ها فکر می کنی، به تنبلی و کسالت، به دیر به‌روزرسانی این صفحه‌ی وب، اخبار بی رمق صفحات و لینکهایی  که از نظر دیگران حتما با اهمیت هستند و تو اهمیتشان را درک نمی کنی. ذکر اینکه کدام کتاب را خوانده ای و خوانده‌اند و چه فیلم‌هایی را در روزهای خلوت پایتخت رفته ای و رفته‌اند…یا در خانه چه دیده ای از اسکاری ها و فیلمهای بی خرس و با خرس، با نخل و بی نخل…و قهوه‌ی مداوم و سیگار پشت هم…هی می گردی و نمی‌یابی… این تلخی‌ها و روزمرگی‌ها گاهی اگر سازنده باشند،همچنین وقتهایی است لابد، که کلمه ها را پشت هم قطار کنی و خاطره ها را با خودت بکشی پشت پلکهای بسته… کنج دنج کافه ای در استانبول و شنیدن زبانی بیگانه چطور است؟! یا لب ساحل صخره ای چابهار و آلاچیق ها و آب‌جوهای خنک زیر آسمانی پر از ابر در جایی دور افتاده با صدای خوابیدن چند موج… و دوستی که از در تو بیاید، چه در کنج همان کافه در استانبول، چه زیر همان آلاچیق در چابهار… مهم لبخندیست که بر لب دارد… مهم تمام موسیقی‌های خوب است  که در زیرصدای حرفهای او، توی گوش تو جاریست… همان موقع دوست داری توی یکی از همین پستها با فونت صد بنویسی: لبخند…گاهی قهقهه فراموش نشود!…به احترام آن لبخند کلاه از سر برمی‌داری و تا کمر خم می‌شوی … لابه لای موسیقی و لبخند، حرفهای آزار دهنده‌ای هم هست خب. مگر می‌شود نباشد!  از آن دست حرف‌هایی که مثلا می‌خواهد همه چیز را خوب و خوش نشان دهد و یا روراست نباشد و هی بگوید همه چیز تحت کنترل است و مثلا گلایه کند که چرا این صفحات و وب‌نوشته‌ها پر است از اندوه و درد…یک تضاد اخلاقی مغزت را سوارخ می کند. یاد جمله ای از برشت می‌افتی : آنکه می‌خندد هنوز خبر هولناک را نشنیده است! تجویز سکوت احتمالا برای تو بهتر است… تجویز همین تنهایی…نشستن روی صندلی پشت میز تحریرت و بعد از ساعتها زل زدن به یک متن نیمه کاره، گذاشتن تنها یک نقطه‌‌ی پایانی در انتهای یک جمله. پکی از سیگار با پلکهای بسته و به‌دنبال آن،یک لبخند…  بعد از چرخیدن در اسامی تلفن همراهت یا همان فُن‌بوک موبایل، و تحقق احساس دیدن و شنیدن این فضاها وصداها همراه آن لبخند، نشسته بر دهان همان دوست، از اینهمه اسم و شماره که هرروز چون سنگ‌سیزیف بر دوش می کشی و به مقصد نمی رسی، آیا خبری داری؟!… فرشته از سفر برگشته؟  کاوه هنوز می‌نویسد و طراحی می‌کند؟ آیدا می‌رود شکار؟ رضیه چه عکس خوبی گذاشته است در فیس‌بوک…از مریم و صفحه سیزده چه خبر؟ آن سن دارترها چطور؟ بیشتر باید نگران آنها باشی!…همینطور می‌روی و می‌رسی به اسمهای دیگر، پدرام… پدرام همیشه یک جایی آنطرف ناتور بیدار است و تقریبا شبیه تو خبرها و لینکهایش دیر به‌روز می‌شود. انگار فراتر از افسردگی بهاره رفته و دارد از دست روزگار رنج می‌کشد… رفیق است… می‌روی تا شمال، منتهی از شمال غرب…به آزرم گفتم که همه چیزش یکجورهایی شیک و پیشرو است… دیگران چطور…هنوز کسی خوابگردی می‌رود؟…هنوز پوریا در قاب سبیلهایش توی عکس می‌خندند؟! ونداد انگارنشسته است پشت غولترین کامپیوتر دنیا و موسیقی و تنهایی‌اش را رها نمی‌کند،خوب است که هست… فرهاد در سکوت کامل، صدمین داستانش را در حالی تمام می‌کند که سلول سلولش از بیخ وبُن فریاد می‌کشند: غیر قابل چاپ!… از پیمان، سینا یا امیر حسین… از حمید و عکس‌هایش ،از آیت و  اقلیمش چه خبر؟! کسی می‌داند حال یوسف بهتر شده یا نه؟…صلاح جایی میان دود و کافه‌ِخیابان گم شده،همراه شهرام شهیدی… از چشمه‌ و یارانش چطور؟ خدا کند این عنادورزی‌های اخیر را ختم به خیر کنند! انگار توی راهی تاریک قدم می‌زنی که با پدیده‌ای به نام چراغ بیگانه است. همه اطرافیانت با نور لرزان شمع، تاریکیِ را طی می‌کنند و در هاله‌ای از مه به جایی نامعلوم می‌رسند… مارکز جایی در روسپیان سودازده می‌گفت: اخلاقیات‌هم  بستگی به زمان و زمانه دارد.خواهی دید… فنجان قهوه به آخرش رسیده. بگذار آن لبخند کج، کنج دنج آن کافه بماند… بگذار تمرکز کنی و چند شعری که یادت رفته است را به خاطر بیاوری… بگذار چند خطی بنویسی توی فیس بوک و تمام دوستانت را دقیقه به دقیقه بشماری… آهان، یک داستان دارد از راه می‌رسد… نوشیدن یک لیوان آب پرتقال و گردش خرطوم یک فیل وقتی جفتش را به خاطر یک عاج سر بریده‌اند.   اسم داستان را می‌گذاری:  قطره اشکی که در چشمهایش حلقه شد… یا: بگذار عاشقانه ترین نگاه، نگاه یک فیل باشد.